सायकलची कथा

गेल्या महिन्यात आम्ही नवीन सायकल विकत घेतली. या नवीन सायकल खरेदीमुळे जुन्या सायकलींच्या आठवणींना उजाळा मिळाला. मी आणि माझी बहिण लहान असताना आमच्याकडे मोठी जेन्टस सायकल होती. पप्पांनी नांगरभाट येथून ती सायकल आणली होती. सायकलच्या पुढे एक छोटी सीट बसवली होती. सुरुवातीला मी लहान असताना त्या सीटवर बसायचो व पप्पा मला फिरायला घेऊन जायचे. त्यानंतर मी मोठा झाल्यावर सुविधा पुढे आणि मी मागच्या सीटवर असे आम्ही तिघे फिरायला जात असू. मी सहावीत गेल्यावर मला गावकर बाईंनी (भूविकास बँकेतील कर्मचारी) यांनी मला जुनी सायकल दिली होती. मी ती सायकल आँईलिंग व रंग काढण्यासाठी दिली होती. त्यावेळी सायकलला आँईलिंग करायला बराच खर्च यायचा. पण पप्पांनी सायकलला आँयलिंग करुन घेतली. सहावी ते अकरावी ती सायकल मी वापरली. त्यानंतर आम्ही रेवतळे येथे भाड्याने राहयला गेलो. त्यावेळी सौ. अनिता यांनी मला त्यांची जुनी सायकल दिली होती. मी ती सायकल आँयलिंग करुन काँलेज व बीएड पर्यंत वापरली. याच कालावधीत पप्पांची सायकल खराब झाली होती. पप्पांचे बँकेतील अधिकारी आर.जी. राणे यांनी पप्पांना सायकल दिली होती. पप्पांनी ती सायकल आँयलिंग करुन वापरण्यास सुरुवात केली होती. पप्पांनी ती सायकल बरीच वर्ष वापरल्यामुळे जीर्ण झाली होती. त्यामुळे आम्ही पप्पांसाठी नवीन लेडीबर्ड सायकल घेतली. आर्थिक परिस्थिमुळे आम्हाला त्या काळी सायकल घेणे शक्य नव्हते. त्यामुळे पप्पांचे मित्र, ओळखीचे यांच्याकडून मिळालेल्या सायकल आँयलिग करुन आम्ही वापरत असू. आज आर्थिक परिस्थिती सुधारल्याने नवीन सायकल घेणे सहज शक्य झाले आहे. जुन्या सायकली ते नवीन सायकल हा तब्बल 30 वर्षाचा प्रवास आहे. या कठीण प्रवासात आम्हाला कोणतेही पैसे न घेता सायकल देणाऱ्या गावकर बाई, अनिता, शिला गिरकर मँडम, आर.जी.राणे यांच्याविषयी मनोमन कृतज्ञता वाटते.                                 संग्राम कासले, मालवण