या काव्यसंग्रहातील काहीही न बोलता ही कविता देशातील सद्यस्थितीवर भाष्य करणारी आहे, तो माणूस तसा एकटा नाहीये. त्याच्यासारखे लाखो आहेत फाटके या देशात. काहीही न बोलता काय करायचं हे त्यांना माहित आहे सनातनपणे. या कवितेच्या शेवटच्या कडव्या मधून देशातील लोकांच्या स्थितीवर महेश केळुस्कर यांनी भाष्य केले आहे.
बोलतच राहीन या कवितेच्या पहिल्या कडक्यातून जगण्याचे बळ मिळते, तुम्ही माझे हातपाय बांधा तोंडावर मुस्क्या बांधा तरीही मी बोलतच राहीन डोळ्यांनी... तुम्ही माझे डोळे फोडा तरी मी बोलतच राहीन भिंतीवर, जमिनीवर डोकं आपटत शिव्या देत राहीन तुम्हाला मनातल्या मनात मनापासून तळतळाट देत राहीन.
पुष्कळजन या कवितेतून माणसाच्या जीवनावर सोशलमीडियाचा किती प्रभाव पडला हे दिसून येते. आत्महत्या असो की निधन; लाईक करतात लोक काळीज उदास खोलले तरी स्मायली आणि जोक,शिंका जरी आली तरी इंस्टाग्राम वर फोटो पादला कोणी फुस्कन तरी फेसबुकवरती येतो.
एकूणच महेश काळसेकर यांच्या कविता देशामध्ये सध्या काय चालले आहे? त्या सद्यस्थितीवर भाष्य करणाऱ्या वास्तववादी अशा कविता आहेत. खरोखरच या साऱ्या कविता अंतर्मुख करायला लावतात. प्रत्येकाने वाचायला हवा असा हा अधांतर अंधारात हा काव्यसंग्रह आहे.
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा